Δεν είναι μόνο που η συνταξιοδότηση μετατίθεται
για όλο και πιο μετά.
Είναι που κι εμείς γερνάμε
όλο και πιο πριν.
Τη δοκίμασα.
Της είπα: «Μαμά, αυτή τη φωτογραφία
θα την πάρω μαζί μου μόλις φύγω
από το σπίτι».
Κι εκείνη συγκινήθηκε.
Σα να πίστεψε πως κάποτε θα φύγω
στ’ αλήθεια.
Ας σπάσουμε λοιπόν καρύδια.
Σα να ‘ρθε η ώρα για να σπάσουμε καρύδια, γιαγιά.
Κοίταξε, γέμισε το δέντρο.
Κι έχει ξαπλώσει κι ο παππούς ˙
Κι έχει ξαπλώσει κι ο παππούς ˙
ποιος θα τινάξει τώρα για ‘κείνον;
Στάσου, θα κάνουμε το άλλο…
Θα με σηκώσεις εσύ στα χέρια σου,
κι εγώ θα φυσήξω έξω μία απ’ τις ψυχές μου.
Κι έτσι θα πέσουν όλα, φύλλα και καρύδια.
Ας σπάσουμε λοιπόν καρύδια.
Τέτοιες ώρες που δεν έχει άλλη ζωή, ας κλειστούμε στην κουζίνα.
Αφού μονάχα το σώμα μας έχουμε δικό μας.
Κι ετούτο, όχι για πλήρη χρήση.
Ας σπάσουμε λοιπόν καρύδια.
Κι ας θυμηθούμε τα τραγούδια τα παλιά
που τα ‘λεγαν οι συμμαθήτριές σου οι Νηρηίδες
κάτω στο τοιχιό.
Ξέρεις, ήμουν στενός φίλος της Ηχούς,
και φυλάω μέσα στον λαιμό μου τα μυστικά αιώνων.
Όμως, ας τα μοιραστούμε οι δυο μας τώρα,
αφού τίποτα δεν ξεκινάει εκεί έξω τέτοια ώρα.
Άσε με να μοιραστώ και την ποδιά σου πάνω στα πόδια μου.
Κι έτσι, δε θα ξέρουμε πού τελειώνεις εσύ
και πού εγώ αρχίζω, γιαγιά μου.
Και μην τα βάζεις με τους γεννήτορές μου
που έχω μείνει ακόμη έτσι.
Ξέρεις πως ήμασταν φτωχοί,
και πιο πολύ ήμασταν μόνοι.
Κι έτσι, περνούσανε τα χρόνια,
κι εγώ δεν έσβησα ακόμα
καμίας τούρτας τα κεράκια.
(Τετάρτη, 02 Φεβρουαρίου 2011)
Εξομολόγηση
Κάποτε παρακάλεσα για κάτι,
ενώ όφειλα σιωπηλά να παλέψω...
ενώ όφειλα σιωπηλά να παλέψω...
Είπα: «Θέλω να είσαι φίλος μου».
Ο στίχος.
Μόλις συνειδητοποίησα ότι έχω γράψει έναν στίχο
που κλείνει μέσα του όλη μου τη ζωή.
Εντάξει λοιπόν;
Μπορώ επιτέλους να πεθάνω;
C'est quoi, amoureux ?
L’homme de sa vie
(Scénario : Zabou Breitman & Agnès de Sacy)
FRÉDÉRIC :
T’as jamais été amoureux ?
HUGO :
Je suis amoureux quand je fais l’amour.
J’aime avoir envie et j’aime faire.
C'est quoi, amoureux ?
FRÉDÉRIC :
Heu… Tu penses à l’autre…
T’as envie de le voir tout le temps…
Tu rêves de le prendre dans tes bras…
J’sais pas… Tu veux partager ta vie avec…
Amoureux, quoi.
HUGO :
Quoi, t’es obsédé par l’autre…
Tu vis plus s’il est pas dans les parages… s’il a pas donné de nouvelles…
Il te manque même quand il est là…
Tu penses qu’il t’aime pas ; moins que toi…
Tu veux des preuves. T’as peur de le perdre.
T’es dépendant, malheureux, anxieux…
Alors, non, j’ai jamais été amoureux, et je souhaite pas tomber amoureux…
FRÉDÉRIC :
Ouais, mais quand même…
HUGO :
Tomber amoureux…
Être à terre…
Je ne suis jamais tombé.
Ma vie à l'envers
Στίχοι / Μουσική / Ερμηνεία: Anna Chalon
Πάντα θα ντρέπομαι να πω...
Πάντα θα ντρέπομαι να πω ότι διαβάζω ποίηση.
Όση και να διαβάσεις, ποτέ δε θα 'ναι αρκετό
ώστε να μπορείς να το ισχυρίζεσαι κιόλας.
η συγκίνησή σου
Αν δεις πως έχασες τη συγκίνησή σου,
αναλογίσου τι 'ναι αυτό που έχεις απογίνει.
Και με δάκρυ φλογισμένο προασπίσου
όση σου απέμεινε από τη θεϊκή σου φύση.
Μαλακία.
Εντάξει, κάποια μαλακία θα έκανα κι εγώ...
Αλλά κι Εσύ,
ήταν ανάγκη να με μεταμορφώσεις σε άνθρωπο;
Τα επεισόδια της ζωής μου...
πριν απ' το πρώτο μου εγκεφαλικό.
□ Έχω ερωτευτεί απολύτως
πριν απ' το καρδιακό μου.
Κάποιες μέρες... / Il y a des journées...
Κάποιες μέρες φωτίζονται από μικρά πράγματα. Ασήμαντα πραγματάκια που σε κάνουν ευτυχισμένο ˙ ένα μεσημέρι που θα το περάσεις ψαχουλεύοντας, ένα παιχνίδι που θα ξεπηδήσει μέσα από τα παιδικά σου χρόνια πάνω στον πάγκο ενός παλαιοπωλείου, ένα χέρι που θα δεθεί με το δικό σου, ένα τηλεφώνημα εκεί που δεν το περιμένεις, μια γλυκιά κουβέντα, το παιδί σου που θα σε πάρει αγκαλιά χωρίς να ζητάει τίποτα άλλο πάρα μόνο μια στιγμή αγάπης. Κάποιες μέρες φωτίζονται από μικρές στιγμές ευλογίας, μια μυρωδιά που θα δώσει στην ψυχή σου χαρά, μια ηλιαχτίδα που θα μπει απ’ το παράθυρο, ο θόρυβος της καταιγίδας ενώ εσύ βρίσκεσαι ακόμη στο κρεβάτι, τα χιονισμένα πεζοδρόμια ή ο ερχομός της άνοιξης μαζί με τα πρώτα της βλαστάρια.
Il y a des journées illuminées de petites choses, de riens du tout qui vous rendent heureux ; un après-midi à chiner, un jouet qui surgit de l’enfance sur l’étal d’un brocanteur, une main qui s’attache à la vôtre, un appel que l’on attendait pas, une parole douce, votre enfant qui vous prend dans ses bras sans rien vous demander d’autre qu’un moment d’amour. Il y a des journées illuminées de petits moments de grâce, une odeur qui vous met l’âme en joie, un rayon de soleil qui entre par la fenêtre, le bruit de l’averse alors qu’on est encore au lit, les trottoirs enneigés ou l’arrivée du printemps et ses premiers bourgeons.
Marc Levy
(p. 199, Éditions Robert Laffont – Pocket)
© Μετάφραση: Δημήτρης Αναγνωστόπουλος
Φαντάσου πόσα δε λένε...
...όσοι μιλούν πολύ.
Le Grand Pardon (Version acoustique)
από τους dabatcha'ZZ, με τη συμμετοχή της Sandy.
(Στίχοι & Μουσική: Paul Kalfon / Sam Braha, 1998)
Έσο έτοιμος.
Δεν επιλέγεις πότε θα αποτελέσεις παράδειγμα
για κάποιον άλλο.
Καλού-κακού, ρίξε πάνω σου μια πρόχειρη ευθύνη.
όμορφη
- Είσαι πάρα πολύ όμορφη!
Αν είσαι και το ίδιο έξυπνη,
θα έρθω σε πολύ δύσκολη θέση.
(Κι ύστερα, εκείνη απλώς χαμογέλασε.
Μήπως αυτό ήταν και η απάντηση;)
Παρενδυσία.
Το συμβιβάστηκα είναι ένα κακό επέλεξα
σε παρενδυσία.
Ένα πρόχειρο κατέληξα δηλαδή.
Ένα επιτέλους.
Yπόγειο
Αυτό που εσένα σου φαίνεται
σα να το πήγα από εκεί εδώ...
...εγώ το ανέβασα από το υπόγειο.
(Κι ήταν και σκοτεινά εκεί κάτω.)
Κι αν...
Κι αν δεν ανοίξει...
...έχουμε θάλασσα.
Κι αν δεν ανάψει...
...έχουμε ήλιο.
Κι αν σταματήσει...
...έχουμε χρόνο.
Μέσα απ' τη ματιά του φίλου Λευτέρη Κοκονά.
Δουλειές του θα βρείτε εδώ:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
