Δικαιολογίες.

Ψάχνεις τι θα μου απαντήσεις. Όταν ζεις με λόγια είναι δύσκολο˙ ξέρω. Έχω ζήσει με λόγια˙ έχω ζήσει και χωρίς. Έχω ζήσει και με λόγο˙ έχω ζήσει και χωρίς. Και ξέρεις τι έκανα πάντα; Έδινα από μόνος μου τις πιο ωραίες δικαιολογίες στους άλλους. Τις έριχνα στα πόδια τους όταν εκείνοι δεν κοιτούσαν, κι ύστερα γυρνούσα αμέσως απ’ την άλλη. Μετά από λίγο, τις άκουγα απ’ το στόμα τους. Κι έλεγα μέσα μου: «Εντάξει, κι αυτό εγώ το έκανα.» Τώρα μεγάλωσα, όμως. Δεν αναλαμβάνω καμία ξένη ευθύνη. Όταν είναι δύσκολο, είναι δύσκολο. Βγάλ’ τα πέρα.

Photo credits

Παιδάκια.

Τελειώσαμε και είχαμε λερωθεί παντού.

Σκουπίζαμε χέρια και κοιλιές.

- Πόσο είσαι ‘σύ, ρε;

- Τριάντα…   τρία…

- «Ε, δε θα ‘μαι και τριάντα τρία;»    Λέγε ρε πόσο είσαι…   Μεταξύ μας;

Είχαμε τελειώσει.

Εκείνη στα δεξιά κι οι άλλοι δύο αριστερά.

Σκουπιζόμασταν και γελούσαμε.

Σαν παιδάκια.


Σαν παιδάκια που σηκώνονταν απ' τις λάσπες.

Photo credits

Στο ντιβάνι.

- Προφανώς, δεν μπορώ να κάνω κάτι για ‘σάς.

Εσείς είστε ποιητής.

- Όχι, γιατρέ μου… Μόνος είμαι.

Και κάθε μόνος είναι λίγο ποιητής.

Γι’ αυτό, αν θέλετε, ξαπλώστε πλάι μου, κρατήστε μου το χέρι και μιλήστε μου εσείς για τα παιδικά σας χρόνια…

Photo credits

Για την ώρα εκείνη.

Όταν θα γέρνω πάνω σου, θέλω να με νιώθεις.

Όταν διπλώνομαι γύρω σου, να με νοιάζεσαι.

Κι όταν βυθίζομαι μέσα σου, να με πονάς.

Αλλιώς, δεν ανταλλάζω το κορμί μου με το δικό σου.

 Photo credits

στο όνομα αυτής της έλξης

Θα χρειαστεί μια μέρα να τη συζητήσουμε, εσύ κι εγώ, αυτή την ιστορία που τη λένε αγάπη. Γιατί, ειλικρινά, δεν έχω καταλάβει ακόμα τι σημαίνει αυτό το πράγμα. Υποψιάζομαι πως πρόκειται για μια τεράστια απάτη, που την επινόησαν για να μας τραβάνε από τη μύτη και να μας αποκοιμίζουν. Για αγάπη μιλάνε οι παπάδες, οι διαφημιστικές πινακίδες, οι άνθρωποι των γραμμάτων, οι πολιτικοί, αυτοί που κάνουν έρωτα. Και μιλώντας για αγάπη, παρουσιάζοντάς την σαν τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε τραγωδίας, πληγώνουν, προδίνουν, δολοφονούν, την ψυχή και το σώμα. Μισώ αυτή τη λέξη που τη συναντάς παντού, σε όλες τις γλώσσες. […] Και δεν ξέρω αν σ’ αγαπώ. Δε σε σκέφτομαι από τη σκοπιά της αγάπης. Και τον πατέρα σου, το ίδιο: όσο το συλλογίζομαι, τόσο πιο πολύ πιστεύω ότι δεν τον αγάπησα ποτέ. Τον θαύμασα, τον πόθησα, αλλά για να τον αγαπήσω… αυτό όχι. Όχι περισσότερο από ό,τι και εκείνους που υπήρξαν πριν από αυτόν, απογοητευτικά ομοιώματα μιας αναζήτησης που αποτύγχανε πάντα. Απέτυχε; Χρησίμεψε πάντως και σε κάτι: με έκανε να καταλάβω ότι τίποτα δεν απειλεί τόσο την ελευθερία, όσο η ανεξήγητη έλξη που νιώθει ένα πλάσμα για ένα άλλο˙ λόγου χάρη μια γυναίκα για έναν άντρα, ένας άντρας για μια γυναίκα. Δεν υπάρχουν δεσμά, αλυσίδες ή κάγκελα που να σε κρατάνε σε πιο τυφλή σκλαβιά, σε πιο απελπισμένη αδυναμία. Και αλίμονο σε όποιον, στο όνομα αυτής της έλξης, προσφέρει τον εαυτό του σε κάποιον άλλο: το μόνο του όφελος είναι να χάσει τα δικαιώματά του, την αξιοπρέπειά του, την ελευθερία του. Σαν σκυλί που πνίγεται, προσπαθείς μάταια να φτάσεις σε μιαν ανύπαρκτη ακτή, την ακτή που ονομάζεται Αγαπώ και Αγαπιέμαι, και τελικά σ’ εξουθενώνει η κοροϊδία, η απογοήτευση. Στην καλύτερη περίπτωση, καταλήγεις ν’ αναρωτηθείς τι σ’ έσπρωξε να ριχτείς στο νερό. Η δυσαρέσκεια για τον εαυτό σου; Η ελπίδα ότι θα βρεις μέσα σου κάτι που δεν το είχες ανακαλύψει; Ο φόβος της μοναξιάς, της πλήξης, της σιωπής; Η ανάγκη να κατακτήσεις και να κατακτηθείς; Μερικοί πιστεύουν ότι αυτό είναι η αγάπη. Φοβάμαι όμως πως είναι κάτι πολύ λιγότερο: μια πείνα, που, όταν κορεστεί, σου φέρνει δυσπεψία. Εμετό. Κι όμως, πρέπει κάτι να υπάρχει, που θα μπορέσει να μου φανερώσει το κρυφό νόημα της καταραμένης αυτής λέξης. Κάτι πρέπει να υπάρχει, που θα με βοηθήσει να καταλάβω τι είναι και πώς είναι. Αισθάνομαι τόση ανάγκη, τόση δίψα. Κι αυτή μου η ανάγκη, η δίψα μου, με κάνει να σκέφτομαι: ίσως η μητέρα μου είχε δίκιο όταν έλεγε πως αγάπη είναι αυτό που νιώθει μια μάνα όταν παίρνει στην αγκαλιά της το παιδί της και το βλέπει τόσο ανυπεράσπιστο, τόσο αφοπλισμένο, τόσο μόνο.

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Lettera a un bambino mai nato»

της Oriana Fallaci (1975).

(«Γράμμα σ’ ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ»,

Μτφ. Έρη Κανδρή, εκδ. Πάπυρος, 1976)

Photo credits: Oriana Fallaci (© Francesco Scavullo)

τι να γράψω;

θέλω να γράψω, μα χαμογελάω

Photo credits

Να ξεχάσουμε...

Όλα, στο μυαλό μου.

Τίποτ’ άλλο…

Κι όλο, το καλό μου

το αναβάλλω.

Μπορούμε να τα ξεχάσουμε όλα;

Έτσι κι αλλιώς, δεν έγιναν.

Photo credits

Αυθυποβολή

Το σύμπαν, λένε, συμπαθεί

και χαρίζεται στους χαρούμενους.

Έτσι, λέω κι εγώ να τραγουδήσω την ευτυχία.

Μπας και το ξεγελάσω…



Προτείνετέ μου τραγούδια της απόλυτης ευτυχίας,

χωρίς ίχνος μιζέριας μέσα.

Χωρίς κανέναν δισταγμό ή δεύτερη σκέψη.

Ατόφια ευτυχία, ισορροπία και άνεση.

Υπάρχουν;

Θάνατος

Κι αν ο Θάνατος είναι απλώς μια επιβράβευση;

Photo credits

Το καυλί μου.

Πρέπει επιτέλους η καρδιά μου

να γίνει σαν το καυλί μου.

Π έ τ ρ α.

Photo credits

ευτυχία

ο  άνθρωπος  επινοεί  συνεχώς  προβλήματα

ενώ με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσε να επινοήσει την ευτυχία

Photo credits

Και τι είναι ο έρωτας; Ένα match είναι.

Αν σκέφτεσαι συνέχεια

πώς να κερδίσεις ή να μη χάσεις,

τότε χέσ’ το.

Δες το καλύτερα στην τηλεόραση. 

Photo credits

Σηκώθηκα κι έφυγα...

...από το καλοκαίρι. 

Τα τζιτζίκια παίζανε playback!

Photo credits

David Kirk Felts   (1956 - 2011)

το εφήβαιο

ξυράφι     στην     πυκνή     ωριμότητά     σου

η    εικόνα    του    εφηβικού    κορμιού    σου

μια     ανακάλυψη     που     γίνεται     ξανά

μια  αθωότητα  κλεισμένη  στον  καθρέφτη

 Photo credits

ΖΕΝ

Όλες οι γνώσεις χρειάζονται.

Ορισμένες άγνοιες επίσης.

Σ’ αφήνουν σε κάποια ησυχία…   ΖΕΝ.

Σαν μωρουδίστικη άρνηση…

Ζεν σέλω. Ζεν τσέρω. Ζεν μπορώ. 

Photo credits

«Α, κάνουμε μελαγχολία τώρα… Δε μ’ αρέσει…»

«Ένα πράμα που με ανησυχεί είναι ότι τώρα, αυτόν τον καιρό, αρχίζει και μ’ αρέσει λίγο η μοναξιά. Αρχίζει και μ’ αρέσει να ‘μαι λίγο μόνη μου. 

Το βρίσκω αντικοινωνικό. Νομίζω ότι μόνον όταν είσαι ιδιοφυΐα, μπορείς να μένεις μόνος. 

Έχω τόση ανάγκη από… ‘σένα. 

Είμαι τόσο εξαρτημένη από… τον κόσμο. 

Από το τι μου δίνει.»

«Νόμιζα ότι φοβόμουνα την αρρώστια.

Δεν είναι αυτό.

Φοβάμαι να μη μ’ αγαπάνε πια.»

ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ

(Σταύρος Στρατηγάκος - ΕΤ1, 1994)

Ολόκληρο αυτό το πολύτιμο αφιέρωμα (1 ώρα και 7 λεπτά),

στο Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ.

Την ποίησή μου.

Πού να τη μάσω την ποίησή μου,

που και τα χέρια μου είναι τρύπια απ' τα καρφιά...

Πού να τη δώσω την ποίησή μου,

που 'χετε όλοι σας τα χέρια λερωμένα...

Photo credits

γλάροι

γλάροι συνοδοιπόροι

γλάροι συναυαγοί








Photo credits

Συμβαίνει...

Σ’ αγαπούν πολλοί,

ξεχνάς  να  δώσεις.

Δε     σ’     αγαπούν     πολύ,

δίνεις ακόμη και σ’ εκείνους

που δεν μπορούν να πάρουν.

Photo credits

Μη φοβάσαι, πατώνεις.

Είμαι αρκετά ρηχός.

Photo credits

ζωή δική μου

Πρέπει να ‘χω και μια ζωή δική μου.



Αφού από τις ζωές σας,

θα είμαι πάντα περαστικός.

Photo credits

Δεν είμαι πολιτικός...

Είμαι λιγωτικός.

Photo credits

Οι σχέσεις γίνανε σαν τις δουλειές.

Θες και δεύτερη και τρίτη

για να πεις ότι βγάζεις κι εσύ κάτι.

Photo credits

Όραμα

Έχω ένα όραμα στη μέση.

Στο τέλος, θα το φάω όλο μόνος μου. 

Photo credits

Αναμνήσεις

Τις αναμνήσεις τις φτιάχνουμε από ανάγκη.

Να λέμε τάχα ότι είναι αυτός ο λόγος

που κλείνουμε τα μάτια μας στον κόσμο.

Photo credits

Τόσα νιάτα

Πήρα την άδεια απ’ το Θεό

να σου αφήσω το κλειδί

πάνω στην ηλικία μου.

Εσύ τι θα κάνεις;

Θ’ ανέβεις τόσα νιάτα

για να με βρεις;

Photo credits

Και μόνο όταν γυρίσεις...

...θυμούνται  ότι  έφυγες.

Photo credits

(Νυχτερινή προσευχή)

Θεέ μου, κάνε να κλείσω τα μάτια μου

και να δω μια ωραία ιστορία...

Photo credits

snob

Αυτός που με κατοικεί είναι ένας περίεργος,

snob ποιητής του περασμένου αιώνα.

(Σας γράφω αυτά τα λίγα λόγια τώρα που προλαβαίνω.

Όπου να 'ναι, θα ξυπνήσει πάλι μέσα μου εκείνος.)

Εγώ, να ξέρετε, δεν έχω απαιτήσεις.

Έχω, όμως, να δώσω λόγο σ' εκείνον.

Είναι που εκείνος τα βλέπει όλα από μέσα προς τα έξω,

και μ' αναγκάζει να φροντίζω ώστε κι εσείς

- που τα βλέπετε όλα από έξω προς τα μέσα -

να μη χάνετε τίποτα από την εικόνα.

Photo credits

Παράπονο

Μην τα βάζετε με το παράπονο.

Εκείνο μάς κράτησε ως τα τώρα.

Photo credits

κάποιος, κάτι, πάντοτε

  

για να το αποδεχτεί,

πρέπει πρώτα να το παραδεχτεί πολλές φορές

Photo credits

είσαι και έχεις

ίδιες ιδέες ίδιες ιδέες ίδιες

ιδέες ίδιες ιδέες ίδιες ιδέες

Όλο μου το 2011 σε 36 Facebook status updates...

05 Ιανουαρίου

Αν μου συμβεί κάτι αιφνίδιο και χρειαστεί να πεθάνω, ποιος θα ενημερώσει το status μου;

08 Ιανουαρίου

Από τη μία είναι η επικαιρότητά μας, κι από την άλλη, η ζωή μας.

13 Ιανουαρίου

Εκείνος που απορεί, να ξέρεις, σε φέρνει πάντα πιο κοντά στη βεβαιότητα της απάντησης.

31 Ιανουαρίου

Ποια λέξη βάζεις για τίτλο όταν έχεις πονέσει για κάθε μία ξεχωριστά;

31 Ιανουαρίου

Υπάρχουν και πράγματα βαλμένα μέσα στη ζωή.

20 Φεβρουαρίου

Θα μπορούσα να ΣΚΟΤΩΣΩ κάποιον που κοροϊδεύει έναν άνθρωπο που ψευδίζει ή που έχει στραβισμό ή σπυράκια στη μούρη ή που πέφτει στο δρόμο... Για τέτοιους ηλίθιους δε νιώθω κανέναν οίκτο.

21 Μαρτίου

Όλοι θέλουμε έναν κήπο.

26 Μαρτίου

Κάποιος χορογράφησε λάθος τα περιστέρια.

28 Μαρτίου

Τελικά, το μεγαλύτερο ταλέντο μου είναι αυτό της απομάκρυνσης. Και είναι ανεπιτήδευτο.

02 Απριλίου

Ευρύς ο χρόνος, διαπιστώνω. Και τόσο χαμηλή η περιεκτικότητά του σε ζωή.

04 Απριλίου

Μα γιατί με ματιάζουν κάθε μέρα; Τι φοβούνται;...

26 Απριλίου

Ακόμη και τα Facebook statūs γίναν' εφήμερα...

03 Μαΐου

Σ' αυτή τη χώρα, ούτε στο πένθος μαζί! Μα 30+ ξεχωριστά groups στο Facebook για να αποχαιρετήσουμε τον Θανάση;! Δεν μπορούμε όλοι ΜΑΖΙ σε ένα;! (Και μετά, σου λέει για "οικονομία"...)

09 Μαΐου

Κυρία Ελένη, είδες; Κάτι πάει να γίνει...

14 Μαΐου

Η Κορίνα Λασκαρίδου γράφει άρθρο για το γαλλόφωνο τραγούδι στο ΔΙΦΩΝΟ (σε δύο μέρη μάλιστα), και δεν αναφέρει ούτε μία φορά το όνομα της Céline Dion. Τι θλιβερή υποκρισία, Χριστέ μου!

20 Μαΐου

«Αν ανατριχιάζεις ακόμη από συγκίνηση, τότε είσαι εντάξει, μπορείς να φύγεις»… είπε ο γιατρός.

04 Ιουνίου

Το Facebook δεν έχει πια πλάκα.

02 Ιουλίου

Και αναρτούσα, μέσα στη νύχτα, χωρίς να γνωρίζω κανέναν. Κι ούτε κανένας με γνώριζε.

05 Ιουλίου

Περπάτησα τόσο πολύ... Τώρα θα πρέπει να γυρίσω πίσω να σβήσω τα χνάρια.

09 Ιουλίου

Οι ταινίες που αγαπώ, δεν ξέρω αν σε γεμίζουν τόσο που στο τέλος εκρήγνυσαι, ή αν σ' αδειάζουν τόσο που στο τέλος αντηχείς...

18 Ιουλίου

ΓΙΑΤΙ, ΘΕΕ ΜΟΥ, ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙΣ;;;

19 Ιουλίου

Τελικά, νομίζω, τα βρήκαμε με τον Ήλιο. Συμμαχήσαμε. Με είχε ανάγκη.

19 Ιουλίου

Αφού είμαι τόσο καλός με το παρελθόν, για δεν μπορώ να κάνω έναν απολογισμό της προκοπής; Να φτιάξω τουλάχιστον το CV μου...

16 Αυγούστου

Κι έφυγε. Όπως φεύγει το καλοκαίρι... κι αφήνει πίσω του μόνο λίγη κουφόβραση και καμένο δέρμα.

21 Αυγούστου

Κοιτάζω όλα αυτά τα τραγούδια που αγαπώ... Είναι παλιά. Μάλλον κάτι πρέπει να τελειώσω.

26 Αυγούστου

Τα παιδάκια είναι φτιαγμένα έτσι μικρά για να μπορούν να παίζουν σε μπαλκόνια που φαντάζουν μεγάλα.

04 Σεπτεμβρίου

Φθινόπωρο. Και άνθρωποι imperméables...

08 Σεπτεμβρίου

Απόψε έπαιξα τον κόντρα ρόλο...

30 Οκτωβρίου

Βαριέμαι. Σαν Θεός την Κυριακή.

10 Νοεμβρίου

Η χώρα βρήκε κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση βρήκε χώρα;

30 Νοεμβρίου

Δοκίμασέ με, Θεέ μου: βάλε στον δρόμο μου μία βαλίτσα γεμάτη ευρώ... Κι εγώ, θα δεις πώς θα το χειριστώ!

14 Δεκεμβρίου

Η μετάφραση είναι μία πράξη που σε αναγκάζει διαρκώς να παίρνεις άδικες αποφάσεις.

15 Δεκεμβρίου

Το ένστικτό μου με οδηγεί πάντα πολύ σωστά... Καλά θα ήταν να το ακολουθούσα κιόλας!

17 Δεκεμβρίου

Δεν έχει πια φθινόπωρο.
Δεν έχει ούτε χειμώνα.
Κι έμεινε το τραγούδι αυτό
χωρίς μια εποχή...

23 Δεκεμβρίου

Βρισκόμαστε όλοι μαζί πάνω σε ένα καράβι. Δεν ξέρουμε πού πάει. Ούτε πότε θα φτάσει. Άλλος κυβερνάει. Θα μείνουμε στην κουπαστή να περιμένουμε, κοιτάζοντας με αγωνία τον άδειο ορίζοντα; - Γύρνα να με δεις, φίλε μου. Αν βουλιάξουμε, τουλάχιστον θα σου κρατάω το χέρι.

30 Δεκεμβρίου

Το καλοκαίρι, ξόδεψα όλα μου τα αστέρια κάνοντας ευχές για άλλους… Κι ήρθε ο χειμώνας, σκοτεινός για όλους μας.