Όλο μου το 2011 σε 36 Facebook status updates...



05 Ιανουαρίου

Αν μου συμβεί κάτι αιφνίδιο και χρειαστεί να πεθάνω, ποιος θα ενημερώσει το status μου;


08 Ιανουαρίου

Από τη μία είναι η επικαιρότητά μας, κι από την άλλη, η ζωή μας.


13 Ιανουαρίου

Εκείνος που απορεί, να ξέρεις, σε φέρνει πάντα πιο κοντά στη βεβαιότητα της απάντησης.


31 Ιανουαρίου

Ποια λέξη βάζεις για τίτλο όταν έχεις πονέσει για κάθε μία ξεχωριστά;


31 Ιανουαρίου

Υπάρχουν και πράγματα βαλμένα μέσα στη ζωή.





20 Φεβρουαρίου

Θα μπορούσα να ΣΚΟΤΩΣΩ κάποιον που κοροϊδεύει έναν άνθρωπο που ψευδίζει ή που έχει στραβισμό ή σπυράκια στη μούρη ή που πέφτει στο δρόμο... Για τέτοιους ηλίθιους δε νιώθω κανέναν οίκτο.




21 Μαρτίου

Όλοι θέλουμε έναν κήπο.


26 Μαρτίου

Κάποιος χορογράφησε λάθος τα περιστέρια.


28 Μαρτίου

Τελικά, το μεγαλύτερο ταλέντο μου είναι αυτό της απομάκρυνσης. Και είναι ανεπιτήδευτο.





02 Απριλίου

Ευρύς ο χρόνος, διαπιστώνω. Και τόσο χαμηλή η περιεκτικότητά του σε ζωή.


04 Απριλίου

Μα γιατί με ματιάζουν κάθε μέρα; Τι φοβούνται;...


26 Απριλίου

Ακόμη και τα Facebook statūs γίναν' εφήμερα...





03 Μαΐου

Σ' αυτή τη χώρα, ούτε στο πένθος μαζί! Μα 30+ ξεχωριστά groups στο Facebook για να αποχαιρετήσουμε τον Θανάση;! Δεν μπορούμε όλοι ΜΑΖΙ σε ένα;! (Και μετά, σου λέει για "οικονομία"...)


09 Μαΐου

Κυρία Ελένη, είδες; Κάτι πάει να γίνει...


14 Μαΐου

Η Κορίνα Λασκαρίδου γράφει άρθρο για το γαλλόφωνο τραγούδι στο ΔΙΦΩΝΟ (σε δύο μέρη μάλιστα), και δεν αναφέρει ούτε μία φορά το όνομα της Céline Dion. Τι θλιβερή υποκρισία, Χριστέ μου!


20 Μαΐου

«Αν ανατριχιάζεις ακόμη από συγκίνηση, τότε είσαι εντάξει, μπορείς να φύγεις»… είπε ο γιατρός.




04 Ιουνίου

Το Facebook δεν έχει πια πλάκα.




02 Ιουλίου

Και αναρτούσα, μέσα στη νύχτα, χωρίς να γνωρίζω κανέναν. Κι ούτε κανένας με γνώριζε.


05 Ιουλίου

Περπάτησα τόσο πολύ... Τώρα θα πρέπει να γυρίσω πίσω να σβήσω τα χνάρια.


09 Ιουλίου

Οι ταινίες που αγαπώ, δεν ξέρω αν σε γεμίζουν τόσο που στο τέλος εκρήγνυσαι, ή αν σ' αδειάζουν τόσο που στο τέλος αντηχείς...


18 Ιουλίου

ΓΙΑΤΙ, ΘΕΕ ΜΟΥ, ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙΣ;;;


19 Ιουλίου

Τελικά, νομίζω, τα βρήκαμε με τον Ήλιο. Συμμαχήσαμε. Με είχε ανάγκη.


19 Ιουλίου

Αφού είμαι τόσο καλός με το παρελθόν, για δεν μπορώ να κάνω έναν απολογισμό της προκοπής; Να φτιάξω τουλάχιστον το CV μου...




16 Αυγούστου

Κι έφυγε. Όπως φεύγει το καλοκαίρι... κι αφήνει πίσω του μόνο λίγη κουφόβραση και καμένο δέρμα.


21 Αυγούστου

Κοιτάζω όλα αυτά τα τραγούδια που αγαπώ... Είναι παλιά. Μάλλον κάτι πρέπει να τελειώσω.


26 Αυγούστου

Τα παιδάκια είναι φτιαγμένα έτσι μικρά για να μπορούν να παίζουν σε μπαλκόνια που φαντάζουν μεγάλα.




04 Σεπτεμβρίου

Φθινόπωρο. Και άνθρωποι imperméables...


08 Σεπτεμβρίου

Απόψε έπαιξα τον κόντρα ρόλο...




30 Οκτωβρίου

Βαριέμαι. Σαν Θεός την Κυριακή.




10 Νοεμβρίου

Η χώρα βρήκε κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση βρήκε χώρα;


30 Νοεμβρίου

Δοκίμασέ με, Θεέ μου: βάλε στον δρόμο μου μία βαλίτσα γεμάτη ευρώ... Κι εγώ, θα δεις πώς θα το χειριστώ!




14 Δεκεμβρίου

Η μετάφραση είναι μία πράξη που σε αναγκάζει διαρκώς να παίρνεις άδικες αποφάσεις.


15 Δεκεμβρίου

Το ένστικτό μου με οδηγεί πάντα πολύ σωστά... Καλά θα ήταν να το ακολουθούσα κιόλας!


17 Δεκεμβρίου

Δεν έχει πια φθινόπωρο.
Δεν έχει ούτε χειμώνα.
Κι έμεινε το τραγούδι αυτό
χωρίς μια εποχή...



23 Δεκεμβρίου

Βρισκόμαστε όλοι μαζί πάνω σε ένα καράβι. Δεν ξέρουμε πού πάει. Ούτε πότε θα φτάσει. Άλλος κυβερνάει. Θα μείνουμε στην κουπαστή να περιμένουμε, κοιτάζοντας με αγωνία τον άδειο ορίζοντα; - Γύρνα να με δεις, φίλε μου. Αν βουλιάξουμε, τουλάχιστον θα σου κρατάω το χέρι.

30 Δεκεμβρίου

Το καλοκαίρι, ξόδεψα όλα μου τα αστέρια κάνοντας ευχές για άλλους… Κι ήρθε ο χειμώνας, σκοτεινός για όλους μας.







Αναμνήσεις από το Sachsenhausen.


Standing at roll call in the grey morning light,
transfixed, I gaze at the wires.
Sparks dance, glowing and bright,
as another friend’s life expires.
How many sparks have I seen thus fly?
Ashes sinking into the moss-covered clay?
How many brave men have I seen thus die?
Might not I also soon choose to end in this way?

(Poem written by a Holocaust victim.)


Όρθιος στο προσκλητήριο μέσα στο γκρίζο φως του πρωινού,
αποσβολωμένος, χαζεύω το συρματόπλεγμα.
Σπίθες χορεύουν, γυαλιστερές και λαμπερές,
καθώς ενός ακόμη φίλου λήγει η ζωή.
Πόσες σπίθες είδα έτσι να πετούν;
Στάχτες να βουλιάζουν μες στον χορταριασμένο πηλό;
Πόσους γενναίους άντρες είδα έτσι να πεθαίνουν;
Μην τάχα σύντομα κι εγώ δε θα μπορούσα τέτοιο τέλος να διαλέξω;

(Γραμμένο από θύμα του Ολοκαυτώματος.)


Μετάφραση:
Δημήτρης Αναγνωστόπουλος.

Photo credits
19 Δεκεμβρίου 1938

Πότισμα.






Οι κάποιοι που έρχονται και ριζώνουν στη ζωή σου,
μην ξεχνάς ότι χρειάζονται και πότισμα.


Στο λίγο μαραίνονται.   Στο πολύ σαπίζουν. )




Άσχετοι.


Θα πάψεις να είσαι αχάριστος...





...όταν  συμβιβαστείς επιτέλους με την ιδέα
πως θα γεράσεις δίπλα στους ίδιους άσχετους
που γνώρισες τυχαία μια μέρα,


κι όμως είναι ακόμη εκεί.




Δεν έχει μακρινά ταξίδια η ζωή.
Γιατί δεν τα χρειάζεται.







Αναποφάσιστοι αυτόχειρες.





Έχουν ετοιμάσει μια ευρύχωρη θηλιά,
κι έχουν κρεμάσει το σκοινί απ’ το ταβάνι.

Ανεβαίνουν στο σκαμνί, αβέβαιοι ακόμη.
Σχεδόν μετανιωμένοι, μα περίεργοι λιγάκι.

Κι είναι τη στιγμή που θα δουν τον κόσμο
μέσα από τη θηλιά.

Τότε θα καταλάβουν.

Και θα περάσουν το κεφάλι
να θαυμάσουν καλύτερα.

Και θα πάρουν τελικά τη μεγάλη απόφαση.

Και θα κλοτσήσουν με το ένα πόδι το σκαμνί τους.




όμως


Επίμονος... 
...ένα βήμα από το κατάμονος.



Κι έπειτα, εκείνο το άτολμος...
...που, όσο να 'ναι, το 'χει μέσα του ένα όμως.




(παρά το σκοτάδι)



Αν βλέπεις φεγγάρι εκεί πάνω...





...τότε μπορείς να ‘σαι σίγουρος
πως ο ήλιος σου δεν έχει σβήσει.





Κερασμένο...



Μισογεμάτο      ή      μισοάδειο;
Σπάτε το κεφάλι σας, μαλάκες...



Και  κανείς  δε  ρώτησε  ποτέ
τι    έχει    μέσα    το    ποτήρι!





Στην τρύπα.


Και επιτέλους, το ερώτημα δεν είναι
ποιος θα βγάλει το φίδι από την τρύπα...




 
...αλλά ποιος έκανε το φίδι να κρυφτεί.

ο αχρείος




Λέω στον εαυτό μου να 'ναι καχύποπτος με τους ανθρώπους.



Κι εκείνος, ο αχρείος, πάει και τους τα ξεφουρνίζει όλα.


1 0 1 0 0 1 1 0 1 1


πριν καλά-καλά προλάβουμε
να τ' ανιχνεύσουμε,

το 'χουμε ήδη ψηφιοποιήσει


το συναίσθημα




κι έγινε το γέλιο μας
το πιο αληθινό

δύο τελείες και
μια παρένθεση από δίπλα


Γιατί ο έρωτας;

Διάσωση

 
Μπορούμε και μόνοι μας.


Είμαστε, όμως, τόσο περίεργοι
για εκείνον τον Άλλο...


Τον παράξενο.


Τον μυστήριο.



Γι' αυτό, ο έρωτας.



Ειλικρινής συνθηκολόγηση με το Τίποτα του κόσμου.




Ναι, άρχισα το κάπνισμα. Σε λίγο θα έχω μία σταθερή δουλειά και πολλές ασταθείς ερωτικές σχέσεις. Θα γαμάω θα κουράζομαι θα φεύγω. Θα αποδέχομαι όλες τις προτάσεις για εξόδους και θα περνάω παντού όμορφα όσο και οι άλλοι. Θα αργώ πάντα στα ραντεβού μου γιατί θα είμαι πιο σπουδαίος απ’ ό,τι κάποτε πίστευα. Θα μιλάω λίγο, κι έτσι θα γοητεύω και θα τρομάζω. Θα τους λέω μόνο ό,τι θέλουν ν’ ακούνε, κι έτσι θα είμαστε όλοι καλυμμένοι. Καλυμμένοι καλά. Θα αγοράσω ένα ακριβό ρολόι γιατί ο χρόνος μου θα είναι πολύτιμος, και γυαλιά ηλίου για να τα τακτοποιώ δίπλα στο κινητό μου, τα τσιγάρα μου και τον cappuccino freddo μου. Θα τα φοράω όταν θα μιλάω με κάποιον που θα είναι όπως ήμουν κάποτε κι εγώ. Θα τα φοράω και δε θα με διαβάζει ο ηλίθιος.

Το καλοκαίρι θα πηγαίνω στη θάλασσα και θα μαυρίζω γιατί θα είναι καλοκαίρι, και το χειμώνα θα σχεδιάζω καλοκαιρινές διακοπές με την γκόμενά μου και θα τις πραγματοποιώ με άλλες ή με άλλους. Θα νοικιάσω ένα μικρό διαμέρισμα και θα του δώσω πολύ αρτιστίκ άποψη. Ο τέλειος γαμιστρώνας. Η λέξη αγάπη θα βγει από το λεξιλόγιό μου. Θα αντικατασταθεί από πιο ουσιαστικά ουσιαστικά, πιο σαφή, όπως η ανοχή, η συγκατάβαση, η καύλα… Κι επιτέλους, θα μάθω να λέω το κου ντε πιε, κουτουπιέ, το ντεραπάρω, ντελαπάρω, το ντους, ντουζ, το πουρ μπουάρ, μπουρμπουάρ, το πορτ-μπαγκάζ, πορμπαγκάζ… Θα συνηθίσω να γράφω και στα Γκρίκλις για να συνεννοούμαι πιο άνετα. Θα κάνω αξέπτ τον κάθε τυχαίο που θα μου στέλνει αίτημα φιλίας στο Φέισμπουκ, και εννοείται δε θα κάνω λάικ σε κανένα βίντεο ή στάτους των φίλων μου γιατί δε θα πιάνουν μία μπροστά στα εστέτ δικά μου ή γιατί δε θα έχω το χρόνο να ασχοληθώ και μαζί τους.

Δε θα νιώθω ποτέ μόνος γιατί δε θα είμαι ποτέ μόνος. Θα είμαι η ψυχή και το σώμα της παρέας. Δε θα έχω δυο-τρεις κολλητούς, θα έχω κάμποσα φιλαράκια… για το γυμναστήριο, για τη δουλειά, για το γήπεδο, για τον καφέ, για την μπύρα, για την παρτούζα.




Ο υπογράφων…

Δημήτριος Α.




Photo credits