Το κόκκινο μπουφάν



Σάββατο, 12/12/2009
(Τελευταίο βράδυ στα Ρίζια.)


Διπλές στρατιωτικές μάλλινες κάλτσες μέσα σε παπούτσια πολιτικά
που μετρούν βήμα-βήμα το βάθος τού χιονιού.
Ένα χιόνι βιαστικό που ήρθε να με προλάβει χτες το βράδυ,
μαζί με τούς νέους.

Σκυφτός εγώ, με το βλέμμα πάνω στο στρωμένο πεζοδρόμιο,
επιστρέφοντας για τελευταία φορά από έξω,
και με το μυαλό γεμάτο αποχαιρετισμούς.

Όλα γύρω στολισμένα˙ χρωματισμένη Χριστούγεννα η νύχτα˙
και πίσω από μια αδιαφανή τζαμένια πόρτα,
σ’ ένα από τα τελευταία σπίτια τού χωριού,
η φωνή ενός μικρού κοριτσιού:

- Μαμά, ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος;

Ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου, γιατί κλεισμένος καθώς είμαι μέσα στο κατακόκκινο μπουφάν μου, μαντεύω τη δεύτερη σκέψη μέσα στο παιδικό μυαλό…

Κι αναρωτιέμαι:

- Μα καλά, πότε πρόλαβαν να μακρύνουν από το πρωί; 

3 σχόλια:

Seirios είπε...

Υπάρχουν κάποια κείμενα σου,που με γεμίζουν σκέψεις, εικόνες, αναμνήσεις...όλα μαζί μπερδεύονται μέσα μου κι έπειτα προσπαθώ να τους δώσω σχήμα και να τα αποτυπώσω με λέξεις...

Να προσέχεις και να χαμογελάς...
χαιρετώ και φιλώ σε!

Το κομμάτι για σένα, σε αυτή του την εκδοχή αποκλειστικά!

http://www.youtube.com/watch?v=66xRHQrL0Ns&feature=related

Alastor είπε...

Είμαστε η στρατιωτικές κάλτσες και τα "πολιτικά" μας παπούτσια. Είμαστε η αφορμή ενός αποχαιρετισμού που θυμίζει χειμώνα μες στο κατακαλόκαιρο...

Dimitris A. είπε...

@ Seirios

Χαίρομαι.
Περιμένω να σε διαβάσω πώς και πώς,
κι εσύ όλο το καθυστερείς...

Το τραγούδι αυτό, αν θυμάμαι καλά,
σε συνόδευε στο δρόμο προς το στρατόπεδο, έτσι;
Στο μακρινό πια τότε.


@ Alastor

Φίλε μου, έφερα το χειμώνα
μες στο κατακαλόκαιρο για δύο λόγους:

1) για να δροσιστούμε λιγάκι
όσοι είμαστε παιδιά τού χειμώνα,

και

2) για να κλείσω σιγά-σιγά έναν κύκλο.
Κι αυτός ο κύκλος θα κλείσει σύντομα.
Όπως κλείνει μια πληγή.
Ή μία μισάνοιχτη πόρτα...

Ή πάλι όπως κλείνει ένα μάτι
σ'έναν αποχαιρετισμό...